Wandelen met Bill van der Valk
Wandel mee met Désirée: Wandelingen met Impact
In deze interviewserie neemt journalist Désirée je mee op pad met een impactmaker uit de regio. Niet in een vergaderzaal of achter een bureau, maar wandelend door een plek die voor hen een bijzondere betekenis heeft. Een plek vol herinneringen, inspiratie en verhalen. Tijdens deze wandelingen ontdekken we niet alleen de persoonlijke drijfveren van deze ondernemers, leiders en vernieuwers, maar ook hoe zij onze regio op hun eigen manier vormgeven. Wat drijft hen? Welke uitdagingen overwinnen ze? En welke voetsporen willen ze achterlaten?
Voor deze editie wandelt Désirée met Bill van der Valk, directeur van Van der Vlak Hotel Schiphol. Door zijn ogen maken we kennis met een plek in de regio die voor hem een bijzondere betekenis heeft. Welke verhalen schuilen achter dit gebied? Stap met ons mee in het verhaal achter de impact.. Tekst: Désirée van Ommen. Foto’s: Robert Joore.
“Half negen hè,? stipt.”
Bill van der Valk benadrukt het wanneer we afspreken bij het Fort in Rijsenhout. Vlakbij zijn huis en zijn hotel. Om klokslag half negen staat hij zoals afgesproken klaar bij het hek dat toegang geeft tot het groene gebied. Alleen gaat dat hek nog niet open. Geen probleem. “Dan lopen we gewoon langs de dijk,” zegt hij direct.
Terwijl we wachten op fotograaf Robert, hebben we het kort over kleding voor de foto. Bill vroeg vooraf nog om advies, maar veel waarde hecht hij daar uiteindelijk niet aan. “Ik trek aan waar ik me prettig in voel.”. Op deze warme zomerochtend betekent dat een korte broek, T-shirt en sneakers. (Meestal draagt hij een pak met stropdas)
De zon staat al fel boven de Ringvaart.
Efficiency
Stilstaan blijkt niet echt zijn ding. “We kunnen toch alvast beginnen? Ik hou van efficiency.” Nog voor we echt op pad zijn, zit het tempo er meteen in. “Ik loop hier vier keer per week hard,” vertelt hij. “Of richting Aalsmeer, of een rondje om de Westeinderplassen. Gemiddeld twaalf kilometer.” Hij benadrukt zijn oortjes. “Speciale oortjes. Dan kan ik tegelijk bellen en werken. Dat vind ik prettig.”
Efficiency is een woord dat tijdens de wandeling vaker terugkomt. Van der Valk houdt van hardlopen, nadenken, bellen, plannen maken. Het liefst tegelijk. “Ik heb elke dag een to-do-lijst. Als ik aan het eind van de dag het meeste heb afgevinkt, dan kom ik tot rust.”
Grenzen opzoeken
Dat fanatisme ontstond al vroeg. “Ik begon met hardlopen toen ik achttien was. Ik woog toen 120 kilo en wilde afvallen.” Dat lukte. En daarna ging het steeds verder. Eerst marathons, later halve triatlons, hele Ironman triatlon en uiteindelijk extreme uitdagingen als de Marathon des Sables. 250 kilometer door de woestijn van Marokko, volledig zelfvoorzienend.
“Als je me dat tien jaar geleden had verteld, had ik gezegd dat het onmogelijk was,” zegt hij. “Maar als ik ergens een uitdaging in zie, dan ga ik er volledig voor.”
Onderweg vat hij zijn mentaliteit zelf samen. “Waar een wil is, is een weg. Dat is altijd mijn motto geweest.”
Zijn liefde voor hardlopen werd al snel een familieaangelegenheid. Samen met zijn ouders en broer liep hij de marathon van New York. Daarna volgden Beijing, Hawaii, Reykjavik en Istanbul. “Ik zei altijd: als ik dan zo’n eind loop, dan wil ik dat wel op een bijzondere plek doen en niet in mijn achtertuin in Nederland.”
Ook zijn kinderen groeien op met die actieve levensstijl. “Ik ben wel een actieve vader. Strandvakantie prima, maar dan ga ik ’s ochtends om zes uur hardlopen en kom ik terug met croissants. Daarna gaan we kanoën, suppen, van alles doen. Ik hou ervan veel uit een dag te halen.”
Even verderop vertraagt Bill zijn pas. Het is zijn ‘rustdag’. Ondertussen blijft hij om zich heen kijken naar het water, de vogels en het groen.
Hij vertelt dat hij juist tijdens het hardlopen vaak op ideeën komt. Nieuwe plannen, oplossingen voor problemen of beslissingen waar hij in alle rust over nadenkt. Hij maakt graag zelf het verschil en wil doelgericht bijdragen aan successen. “Maar er is meer belangrijk dan dat. Een mooie route, gezond zijn, de wereld ontdekken. Dat zijn uiteindelijk de dingen die blijven hangen.”
“ALS IK IETS DOE, DAN WIL IK HET GOED DOEN. ANDERS PAST HET NIET BIJ MIJN KARAKTER.”
Kwetsbaar leven
Onderweg blijft hij regelmatig even stilstaan bij de natuur om hem heen. Letterlijk ook. Halverwege de wandeling
kijkt hij naar het water naast het pad.
“Kijk,” zegt hij terwijl hij naar het water wijst. Een eend zwemt voorbij met een rijtje kleintjes achter zich aan. “Mooi hè? Ik kan hier echt van genieten. Ik ben honderd procent een natuurmens. Lopen in het bos, niemand tegenkomen. Dat vind ik heerlijk.”
Even later voegt hij eraan toe: “Het leven is kwetsbaar. Eén van die kleintjes kan zomaar gepakt worden door een snoek. Zo kijk ik ook naar het leven. Het kan ineens voorbij zijn.”
Verlies
“Mijn vader leerde me dat ik mijn eigen beslissingen mag maken,” vervolgt hij. “Hij heeft ons goed neergezet als gezin. Sinds zijn overlijden voel ik ook verantwoordelijkheid naar mijn broers en zussen. Ik heb hem ook beloofd dat ik op ze let. Die rol is niet zwaar bedoeld, maar vanzelf ontstaan. Het hoort erbij. Zo ben ik ook opgevoed.”
Het gemis van zijn vader blijft groot. “Ik mis hem. Als vader, maar ook als opa van mijn kinderen.”
Drie jaar geleden overleed zijn vader na zelfdoding. “Heel heftig. Maar ik ben dankbaar dat mijn vader daar eerlijk over was. We hebben daar als familie open gesprekken over gehad.” Volgens Bill heeft het verlies zijn kijk op het leven blijvend veranderd. “Het leven kan oneerlijk zijn en het kan morgen over zijn. Dat heb ik zelf gezien.”
Toch probeert hij vooral vooruit te blijven kijken. “We gaan vol gas door. Dat zou mijn vader ook zo gewild hebben.”
Toch is het juist die familieband die ook lichtheid brengt in zijn verhaal. Van zijn moeder kreeg hij voor zijn veertigste verjaardag alvast een mountainbiketocht door de Serengeti in Tanzania cadeau. “Samen met haar. Dat soort dingen doen wij gewoon,” zegt hij lachend. Hij ziet het als typisch voor hoe hij is opgegroeid. Actief, ondernemend en samen dingen beleven.
Familiebedrijf
Hij werkte jarenlang intensief samen met zijn vader binnen het familiebedrijf. “Ik heb ontzettend veel van hem geleerd. Mijn vader leerde me niet alleen ondernemen, maar ook zelfstandig keuzes maken. Nu hij er niet meer is, begrijp ik veel beter waarom hij sommige dingen deed zoals hij ze deed.”
De Marathon des Sables liep hij deels als vorm van rouwverwerking. “Tijdens zulke zware momenten kom je jezelf echt tegen.” Toch blijft zijn blik vooral vooruit gericht. Inmiddels staat nog een nieuw avontuur gepland want het kan hem niet gek genoeg zijn. “Een ultramarathon van 230 km door de jungle van Peru.” “Ik doe niks half,” zegt hij resoluut. “Als ik iets doe, dan wil ik het goed doen. Anders past het niet bij mijn karakter.”
“HET LEVEN KAN INEENS VOORBIJ ZIJN. DAAROM PROBEER IK ZOVEEL MOGELIJK UIT EEN DAG TE HALEN.”
Diezelfde mentaliteit zie je terug in zijn werk. Op zijn negentiende begon hij in het familiebedrijf, nadat hij van de hotelschool werd gestuurd omdat hij zijn punten niet haalde. “Ik dacht: meneer Van der Valk komt er wel,” zegt hij lachend. “Nou, dat viel tegen. Na een periode als snowboardleraar stapte ik alsnog het bedrijf in. Eerst in Nootdorp, later bij Van der Valk Hotel Schiphol. Daar werk ik nu elf jaar.”
Persoonlijk
“Het verschil met andere Van der Valk-hotels? Wij zijn veel groter. Met 725 kamers is het hotel het grootste van de Benelux. Daar ben ik best trots op. Maar ik wil wel dat gasten zich persoonlijk behandeld blijven voelen. Geen nummer zijn.”
“Leidinggeven doe ik vooral door zelf het voorbeeld te geven. Ik ben niet heel veeleisend, denk ik. Maar ik geloof wel in leading by example.”
“Daar hoort ook betrokkenheid bij. Als iemand het te druk heeft, dan denk ik vaak: geef maar wat aan mij. Ik maak wel ruimte. Ik zorg dat ik tijd heb. Mensen die druk zijn, die maken juist tijd als het ergens toe leidt.”
Dat hij dichtbij zijn werk woont, vindt hij ideaal als vader van drie kinderen. “Even langs het hotel, even schakelen. Ik hou daarvan.”
“Mensen romantiseren het leven van een ondernemer soms”, merkt hij op. “Ze zien de mooie kanten, maar niet de slapeloze nachten. De vele uren werk, de investeringen, de verantwoordelijkheden, 450 salarissen die betaald moeten worden. Dat hoort er ook bij. Neem nou zo’n btw-verhoging van 9 naar 21 procent. Dat doet wat met je.”
Toch overheerst vooral dankbaarheid. Voor zijn gezin, voor de reizen die hij kan maken en voor de vrijheid om zijn leven op zijn eigen manier in te vullen.
“Je bepaalt voor een deel je eigen geluk,” zegt hij terwijl we langzaam teruglopen richting het Fort. Nog één keer kijkt hij uit over het water langs de Geniedijk, waar het nog steeds rustig is.
“Ik hoop vooral dat ik mensen inspireer hoe ik dingen zie. Want uiteindelijk draait het niet om geld. Op je sterfbed wil je maar één ding horen: hij was een goede vader.”
Wandelen met Bill van der Valk
Wandel mee met Désirée: Wandelingen met Impact
In deze interviewserie neemt journalist Désirée je mee op pad met een impactmaker uit de regio. Niet in een vergaderzaal of achter een bureau, maar wandelend door een plek die voor hen een bijzondere betekenis heeft. Een plek vol herinneringen, inspiratie en verhalen. Tijdens deze wandelingen ontdekken we niet alleen de persoonlijke drijfveren van deze ondernemers, leiders en vernieuwers, maar ook hoe zij onze regio op hun eigen manier vormgeven. Wat drijft hen? Welke uitdagingen overwinnen ze? En welke voetsporen willen ze achterlaten?
Voor deze editie wandelt Désirée met Bill van der Valk, directeur van Van der Vlak Hotel Schiphol. Door zijn ogen maken we kennis met een plek in de regio die voor hem een bijzondere betekenis heeft. Welke verhalen schuilen achter dit gebied? Stap met ons mee in het verhaal achter de impact.. Tekst: Désirée van Ommen. Foto’s: Robert Joore.
“Half negen hè,? stipt.”
Bill van der Valk benadrukt het wanneer we afspreken bij het Fort in Rijsenhout. Vlakbij zijn huis en zijn hotel. Om klokslag half negen staat hij zoals afgesproken klaar bij het hek dat toegang geeft tot het groene gebied. Alleen gaat dat hek nog niet open. Geen probleem. “Dan lopen we gewoon langs de dijk,” zegt hij direct.
Terwijl we wachten op fotograaf Robert, hebben we het kort over kleding voor de foto. Bill vroeg vooraf nog om advies, maar veel waarde hecht hij daar uiteindelijk niet aan. “Ik trek aan waar ik me prettig in voel.”. Op deze warme zomerochtend betekent dat een korte broek, T-shirt en sneakers. (Meestal draagt hij een pak met stropdas)
De zon staat al fel boven de Ringvaart.
Efficiency
Stilstaan blijkt niet echt zijn ding. “We kunnen toch alvast beginnen? Ik hou van efficiency.” Nog voor we echt op pad zijn, zit het tempo er meteen in. “Ik loop hier vier keer per week hard,” vertelt hij. “Of richting Aalsmeer, of een rondje om de Westeinderplassen. Gemiddeld twaalf kilometer.” Hij benadrukt zijn oortjes. “Speciale oortjes. Dan kan ik tegelijk bellen en werken. Dat vind ik prettig.”
Efficiency is een woord dat tijdens de wandeling vaker terugkomt. Van der Valk houdt van hardlopen, nadenken, bellen, plannen maken. Het liefst tegelijk. “Ik heb elke dag een to-do-lijst. Als ik aan het eind van de dag het meeste heb afgevinkt, dan kom ik tot rust.”
Grenzen opzoeken
Dat fanatisme ontstond al vroeg. “Ik begon met hardlopen toen ik achttien was. Ik woog toen 120 kilo en wilde afvallen.” Dat lukte. En daarna ging het steeds verder. Eerst marathons, later halve triatlons, hele Ironman triatlon en uiteindelijk extreme uitdagingen als de Marathon des Sables. 250 kilometer door de woestijn van Marokko, volledig zelfvoorzienend.
“Als je me dat tien jaar geleden had verteld, had ik gezegd dat het onmogelijk was,” zegt hij. “Maar als ik ergens een uitdaging in zie, dan ga ik er volledig voor.”
Onderweg vat hij zijn mentaliteit zelf samen. “Waar een wil is, is een weg. Dat is altijd mijn motto geweest.”
Zijn liefde voor hardlopen werd al snel een familieaangelegenheid. Samen met zijn ouders en broer liep hij de marathon van New York. Daarna volgden Beijing, Hawaii, Reykjavik en Istanbul. “Ik zei altijd: als ik dan zo’n eind loop, dan wil ik dat wel op een bijzondere plek doen en niet in mijn achtertuin in Nederland.”
Ook zijn kinderen groeien op met die actieve levensstijl. “Ik ben wel een actieve vader. Strandvakantie prima, maar dan ga ik ’s ochtends om zes uur hardlopen en kom ik terug met croissants. Daarna gaan we kanoën, suppen, van alles doen. Ik hou ervan veel uit een dag te halen.”
Even verderop vertraagt Bill zijn pas. Het is zijn ‘rustdag’. Ondertussen blijft hij om zich heen kijken naar het water, de vogels en het groen.
Hij vertelt dat hij juist tijdens het hardlopen vaak op ideeën komt. Nieuwe plannen, oplossingen voor problemen of beslissingen waar hij in alle rust over nadenkt. Hij maakt graag zelf het verschil en wil doelgericht bijdragen aan successen. “Maar er is meer belangrijk dan dat. Een mooie route, gezond zijn, de wereld ontdekken. Dat zijn uiteindelijk de dingen die blijven hangen.”
“ALS IK IETS DOE, DAN WIL IK HET GOED DOEN. ANDERS PAST HET NIET BIJ MIJN KARAKTER.”
Kwetsbaar leven
Onderweg blijft hij regelmatig even stilstaan bij de natuur om hem heen. Letterlijk ook. Halverwege de wandeling
kijkt hij naar het water naast het pad.
“Kijk,” zegt hij terwijl hij naar het water wijst. Een eend zwemt voorbij met een rijtje kleintjes achter zich aan. “Mooi hè? Ik kan hier echt van genieten. Ik ben honderd procent een natuurmens. Lopen in het bos, niemand tegenkomen. Dat vind ik heerlijk.”
Even later voegt hij eraan toe: “Het leven is kwetsbaar. Eén van die kleintjes kan zomaar gepakt worden door een snoek. Zo kijk ik ook naar het leven. Het kan ineens voorbij zijn.”
Verlies
“Mijn vader leerde me dat ik mijn eigen beslissingen mag maken,” vervolgt hij. “Hij heeft ons goed neergezet als gezin. Sinds zijn overlijden voel ik ook verantwoordelijkheid naar mijn broers en zussen. Ik heb hem ook beloofd dat ik op ze let. Die rol is niet zwaar bedoeld, maar vanzelf ontstaan. Het hoort erbij. Zo ben ik ook opgevoed.”
Het gemis van zijn vader blijft groot. “Ik mis hem. Als vader, maar ook als opa van mijn kinderen.”
Drie jaar geleden overleed zijn vader na zelfdoding. “Heel heftig. Maar ik ben dankbaar dat mijn vader daar eerlijk over was. We hebben daar als familie open gesprekken over gehad.” Volgens Bill heeft het verlies zijn kijk op het leven blijvend veranderd. “Het leven kan oneerlijk zijn en het kan morgen over zijn. Dat heb ik zelf gezien.”
Toch probeert hij vooral vooruit te blijven kijken. “We gaan vol gas door. Dat zou mijn vader ook zo gewild hebben.”
Toch is het juist die familieband die ook lichtheid brengt in zijn verhaal. Van zijn moeder kreeg hij voor zijn veertigste verjaardag alvast een mountainbiketocht door de Serengeti in Tanzania cadeau. “Samen met haar. Dat soort dingen doen wij gewoon,” zegt hij lachend. Hij ziet het als typisch voor hoe hij is opgegroeid. Actief, ondernemend en samen dingen beleven.
Familiebedrijf
Hij werkte jarenlang intensief samen met zijn vader binnen het familiebedrijf. “Ik heb ontzettend veel van hem geleerd. Mijn vader leerde me niet alleen ondernemen, maar ook zelfstandig keuzes maken. Nu hij er niet meer is, begrijp ik veel beter waarom hij sommige dingen deed zoals hij ze deed.”
De Marathon des Sables liep hij deels als vorm van rouwverwerking. “Tijdens zulke zware momenten kom je jezelf echt tegen.” Toch blijft zijn blik vooral vooruit gericht. Inmiddels staat nog een nieuw avontuur gepland want het kan hem niet gek genoeg zijn. “Een ultramarathon van 230 km door de jungle van Peru.” “Ik doe niks half,” zegt hij resoluut. “Als ik iets doe, dan wil ik het goed doen. Anders past het niet bij mijn karakter.”
“HET LEVEN KAN INEENS VOORBIJ ZIJN. DAAROM PROBEER IK ZOVEEL MOGELIJK UIT EEN DAG TE HALEN.”
Diezelfde mentaliteit zie je terug in zijn werk. Op zijn negentiende begon hij in het familiebedrijf, nadat hij van de hotelschool werd gestuurd omdat hij zijn punten niet haalde. “Ik dacht: meneer Van der Valk komt er wel,” zegt hij lachend. “Nou, dat viel tegen. Na een periode als snowboardleraar stapte ik alsnog het bedrijf in. Eerst in Nootdorp, later bij Van der Valk Hotel Schiphol. Daar werk ik nu elf jaar.”
Persoonlijk
“Het verschil met andere Van der Valk-hotels? Wij zijn veel groter. Met 725 kamers is het hotel het grootste van de Benelux. Daar ben ik best trots op. Maar ik wil wel dat gasten zich persoonlijk behandeld blijven voelen. Geen nummer zijn.”
“Leidinggeven doe ik vooral door zelf het voorbeeld te geven. Ik ben niet heel veeleisend, denk ik. Maar ik geloof wel in leading by example.”
“Daar hoort ook betrokkenheid bij. Als iemand het te druk heeft, dan denk ik vaak: geef maar wat aan mij. Ik maak wel ruimte. Ik zorg dat ik tijd heb. Mensen die druk zijn, die maken juist tijd als het ergens toe leidt.”
Dat hij dichtbij zijn werk woont, vindt hij ideaal als vader van drie kinderen. “Even langs het hotel, even schakelen. Ik hou daarvan.”
“Mensen romantiseren het leven van een ondernemer soms”, merkt hij op. “Ze zien de mooie kanten, maar niet de slapeloze nachten. De vele uren werk, de investeringen, de verantwoordelijkheden, 450 salarissen die betaald moeten worden. Dat hoort er ook bij. Neem nou zo’n btw-verhoging van 9 naar 21 procent. Dat doet wat met je.”
Toch overheerst vooral dankbaarheid. Voor zijn gezin, voor de reizen die hij kan maken en voor de vrijheid om zijn leven op zijn eigen manier in te vullen.
“Je bepaalt voor een deel je eigen geluk,” zegt hij terwijl we langzaam teruglopen richting het Fort. Nog één keer kijkt hij uit over het water langs de Geniedijk, waar het nog steeds rustig is.
“Ik hoop vooral dat ik mensen inspireer hoe ik dingen zie. Want uiteindelijk draait het niet om geld. Op je sterfbed wil je maar één ding horen: hij was een goede vader.”
